
Deze weken spreek ik veel met adverteerders (en potentiele adverteerders) over hun plannen en wensen voor 2010. Vandaag kwam in een zo'n gesprek het onderwerp 'performance based' ter sprake: de afrekening van commerciele uitingen onder meer baseren op de resultaten. Een wens die blijkbaar bij veel adverteerders leeft (in een gesprek daarna kwam de term 'accountablity' ter sprake). Mijn reactie als uitgever is dat het enerzijds een spannend en uitdagend model is, waarover zeker verder gedacht moet worden (wij doen het trouwens al een beetje met de advertenties in het Jaarboek van InCT die volgens een pay per seel methode worden gefactureerd: de adverteerder betaalt per verkocht exemplaar), anderzijds zit de haak en het oog bij een dergelijk model erin dat je je als uitgever (mede)afhankelijk maakt van de performance van de adverteerder en het actieve gedrag van je doelgroep. Als uitgever creeer je een umfelt, heb je een netwerk/doelgroep als randvoorwaarde voor commerciele partijen om klanten en prospects te benaderen. Je bent als het ware een soort marktmeester die ervoor zorgt dat de kraampjes er staan, dat de markt te bereiken is voor bezoekers en dat er voorzieningen zijn om de kraampjes zo goed mogelij in te richten en te laten functioneren. Het is daarna wel aan de individuele marktkoopman/vrouw om te zorgen dat er genoeg verkocht wordt. Als iemand besluit om de schragentafel kaal te laten en zijn waren niet goed uit te stallen, zal er wellicht weinig verkocht worden, maar die verantwoordelijkheid ligt dan toch bij de koopman. Toch zullen dergelijke modellen wel hun intrede gaan doen en ligt er een leuke uitdaging voor uitgevers om hier op in te spelen. Ik zie zelf wel mogelijkheden in de toekomst om naast een basisbedrag ook een afrekeningmodel op basis van performance based of accountablity te maken, maar hoe precies vergt nog wat nadenken en brainstormen.
Natuurlijk zal het wennen zijn voor vooral kranten en tijdschriften die vanouds millimeters verkochten en verkopen. Adverteerders willen inderdaad meer richting no cure no pay, performance based. Niet meer je geld in een bak gooien zonder dat je weet wie de adv. leest, laat staan op grond van die adv. een product of dienst van je heeft afgenomen. Een van de eerste sectoren die hier een infrastructuur voor hebben bedacht zijn hotels en vakantiehuizen. Die kan men inmiddels online boeken op veel sites (w.o. mijn site). Als iemand daadwerkelijk boekt krijg ik commissie. Boekt niemand dan verdien ik ook niets. Dat stimuleert mij me in te spannen om de advertorials aantrekkelijk te presenteren, en ook de aanbieder heeft er belang bij zijn boekingsmogelijkheden zo gebruikersvriendelijk mogelijk te maken. Maar er zijn idd nog veel meer no cure no pay-achtige modellen te bedenken, waarvan het Jaarboek een mooi voorbeeld is.
Geplaatst door: Frank van den Hoven | 14 januari 2010 om 21:47