Het nut van een uitgever

Gemeenschappelijk element in veel reacties rondom recente ontwikkelingen, zoals bijvoorbeeld iPad, e-books, twitter, online nieuws en betalen voor content, is dat men vaak de positie van de uitgever ter discussie stelt of zelfs al als overbodig weet te kwalificeren. De uitgever als kop van jut, toonbeeld van alles wat naar 'oude' wereld riekt en de uitgever als overbodig instituut. De uitgever wordt de kolenboer van de mediwereld. Tenminste, zo willen sommigen ons doen geloven. Nu kun je bij dit soort reacties je schouders ophalen en het laten voor wat het is. Je kunt er ook eens serieus over nadenken. In hoeverre is het nut (en de daarbij behorende rol) van de uitgever nog van belang en vanzelfsprekend in deze tijd? Het antwoord zou, hoop ik, anders heb ik straks ook geen werk meer, moeten zijn dat er wel degelijk een rol voor de uitgever is weggelegd in de nieuwe media-wereldorde. Maar wat is het nut en wat is die rol? Daar moeten we als branche wellicht eens goed en eerlijk over nadenken en spreken. Niet alleen onder onszelf, maar vooral met de 'anderen'.
Wellicht dat dit een thema is waar wij met InCT ons tijdens het najaarscongres InCTspiratie(dat zich goed leent voor dit soort sessies) eens diepgaand op moeten focussen. Ik zou graag willen horen wat u daarvan vindt: is dit een zinvol thema en wie zouden er als spreker een bijdrage kunnen leveren aan een zinvolle en diepgaande discussie? Laat het ons weten.

Comments

[Geplaatst door: Jaap Stronks]

Goed thema. Ik tref nu zelf voorbereidingen voor een boek (over online-communicatiestrategie voor maatschappelijke organisaties) en ik speel ook met die vraag. Wanneer je, in mijn geval, een non-fictieboek wil schrijven, is het al iets heel anders dan een roman. Ik wil een bepaalde sector in beweging brengen, een idee planten, invloed uitoefenen. Ik zie het ook als acquisitiemiddel voor mijn bedrijf. Ik wil dat men niet alleen mijn boek leest, maar ook lid wordt van mijn website. Ik wil multimediale content aanbieden aan lezers, als verlengstuk van het boek. Denk aan aanvullende PDF-handleidingen, video-screencasts en mogelijke mobiele applicaties.

Nou, alles bij elkaar heb je een flinke infrastructuur nodig om dat te doen. Een uitgever kan die rol vervullen. Het is echter belangrijk om je ervan te vergewissen dat een belangrijke functie van de uitgever vervalt: die van noodzakelijke stap om een grote lap tekst bij een groot publiek te krijgen. Dat is technisch mogelijk via internet, inclusief de marketing (bouw er een site omheen en ga bloggen en twitteren).
Als 'aspiring author' heb ik een uitgever dan ook voor twee dingen nodig.

1) De papieren versie in de winkel krijgen.
2) De hele infrastructuur rond nieuwe media. Denk dus aan een lidmaatschapssite, mobiele applicaties, screencasts e.d., in combinatie met een online-marketingmachine.

Daar staat tegenover: 1) verdwijnt zodra papier verdwijnt, of belangrijker: wordt even snel minder belangrijk als papier nu minder belangrijk wordt. Nu is het nog een must, zometeen is het een enorme plus, straks is het een aardige bonus, erna een dure hobby, uiteindelijk een relikwie. En 2) wordt steeds belangrijker - maar de gemiddelde uitgeverij heeft volgens mij hiervoor geen 'state of the art'-technologie in huis.

[Geplaatst door: David Huijzer]

Dank Jaap, opmerkelijke punten.
1: De uitgever nodig voor papier en boekhandel: ik dacht dat het e-book hier juist een belangrijke rol in zou spelen en dat self-publishing juist ook een reden was om de uitgever te omzeilen. Ik denk trouwens niet dat boeken (digitaal of papier) een relikwie zullen worden.
2: De uitgever als technische infrastructuur leverancier: je hebt gelijk dat veel uitgeverijen daar niet op ingesteld zijn. Vraag is waarom ze die diensten zouden leveren, dan moet er toch zeker ook een combinatie met punt 1 zijn. Veel techniek is laagdrempelig en goedkoop verkrijgbaar.
De uitgever als dienstverlener waar je naar behoeven kunt shoppen voor diensten (redactie, amrketing, techniek, etc). Geen gekke gedachte trouwens.

[Geplaatst door: jurgen snoeren]

De taak van een uitgever - en diens grootste toegevoegde waarde - is niet per se het fysieke uitgeven zelf. Dat is misschien wel het minst belangrijke deel van de hele waardeketen.

De grootse waarde van een uitgever ligt in het zichtbaar maken van zijn producten. Vroeger was het zo dat de uitgever de enige was die een boek in alle landelijke boekhandels kon krijgen.

Heden ten dage is de techniek zo goedkoop geworden dat iedereen een boek kan produceren. Maar je hebt eigenlijk nog steeds een uitgever nodig om te zorgen dat het gebodene een bepaalde kwaliteit heeft en dat het zichtbaar wordt in het grote, grote aanbod. Die paar bestsellerauteurs die hun eigen werk uitbrengen zijn eigenlijk de uitzonderingen die de regel bevestigen - ook zij zijn onbekend begonnen en groot gemaakt door een uitgever.

Ik zie het dus als mijn taak als uitgever om te zorgen dat mijn content op elke mogelijke manier op elke plek voor elke lezer toegankelijk gemaakt wordt voor de juiste prijs.

En wat de technische kant betreft, de techniek kan allemaal geoutsourced worden. De rol van de uitgever wordt dan echt die van selecteur, kwaliteitsbewaker en distributeur.

[Geplaatst door: Sigrid van Dort]

Mooi onderwerp waar ik zelf ook mee zit, mijn reactie is warrig want er vliegt van alles door m'n hoofd.

De uitgever is er m.i. voor 2 partijen: de lezer, de auteur en daaraan ontleent de uitgever zijn bestaansrecht.
Voor de lezer, mezelf als consument ziende, kijk ik na de titel naar wie het uitgeeft. De uitgever geeft voor mij de kwaliteit weer of het een W.Europese cq Nederlandse uitgave is of een zoveelst bulk vertaald werk waarbij alleen de tekst vervangen is indien er ook beeld in het boek staat (gedrukt in china).
Voor mij als consument is de uitgever een kwaliteitsmerk, wat naast de titel ook zichtbaar is in de druk en het bindwerk, de totale verzorging.

Voor een (beginnend) auteur, vooral in een nichemarkt is de uitgeverij een gesloten bolwerk.
Uitgevers positioneren zich middels hun fonds. Voor een auteur is dit totaal ondoorzichtig.
Gespecialiseerde titels kennen geen plek bij 'de' uitgeverijen omdat ze doodgewoon niet interessant zijn door de kleine oplage en daardoor 'te' dure overhead.

Daarom ben ik 'uit ellende' auteur/uitgever geworden.
De hele productie van de eerste letter die ik schrijf, het drukwerk, de marketing, tot verkoop via mijn website doe ik zelf. Als eenling is het niet te doen er een multimediaal theater van te maken, daarom ben ik maar regelmatig 'live' zichtbaar in mijn 'markt'.

Ik positioneer mij met mijn 'mini-uitgeverij' echter wel als Merknaam.
Ik bouw daar ook bewust aan.
Dit omdat ik gemerkt heb dat de uitgeverij, door zijn fondskeuze een kwaliteitsstempel kan geven aan de uitgaven.
Zie je mijn 'merk', dan weet je dat je kwalitatief goed en zeer specialistisch werk op dat gebied kunt verwachten. Vindbaar zijn is echter een drama, dat moet ik doen via 'het wereldje' of zoals dat tegenwoordig heet 'de community'. Verder ga ik er vanuit dat mijn lezertjes lui zijn, die gaan niet twitteren etc. Google is mijn beste vriendje dus.

Ik geloof dat het multimediale aspect geen taak is voor de uitgever.
Dat zie ik meer als een spin-off van een product/titel etc.
Iets wat uitbesteed kan worden inderdaad.

Herkenbaarheid is in deze overload tijd juist belangrijk. Communiceer je een titel, hou je aan die titel, bouw daar het circus omheen. Tenzij de uitgever van zichzelf een merk gemaakt heeft waardoor dit merk ook voor een auteur een toegevoegde waarde krijgt en het werk status. Dan bouw je het circus om jezelf als uitgever. Maar wie doet dat?

De grote uitgeverij blijft voor mij 'ouderwets' en ik zie ook in de praktijk dat veel iets kleinere uitgeverijen de multimediale/digitale omslag zelf niet kunnen maken want op één mannetje zijn ze te kwetsbaar.
Ze hikken op tegen eigen servers (eng!), dit is allemaal VOLSLAGEN anders dan ooit tevoren.
Er heerst al een jaar of 4 flinke paniek in de tent omdat de marges op het drukwerk verdwijnen, daar komen kosten voor in de plaats voor inhuren en de omslag naar digitale content die 'moet', brengt nog meer stress.
In de kleine educatieve uitgeverijen is dit heel sterk zichtbaar omdat de afnemers eenmalig downloaden en de content illegaal zelf verspreiden. Onderling samenwerkende uitgeverijen om hun content te beschermen (wat toch eigenlijk van de gekke is) worden een soort waakhond over hun eigen product tégen hun afnemers.
Op mij komt zoiets knap intimiderend over en voor mij is de keuze duidelijk na een eigen e-book débâcle (stikdure beveiligingssoftware waardoor ik ineens ook expert in firewalls moest worden): een BOEK blijft van papier!

Waar ik me over verbaas sinds ik nu zo'n 5 jaar in het uitgeefwereldje aan van alles zit te snuffelen (ik word weinig wijzer hoor!) als volslagen nieuwkomer: waarom uitgeverijen nooit de merk-gedachte hebben gehad.
En mocht die er wel zijn, ik heb die niet gezien.
Fondslijsten die je van collega's krijgt zouden ook bij de consument terecht moeten komen.
Waar is het 1 op 1 contact tussen het merk (uitgever) en z'n klant? De binding?

Door deze tijd zullen er allerlei soorten hybride-uitgeverijen ontstaan en dan vraag ik me af wat het woord 'uitgever' nog betekent.