NU Uitgeven

Uitgevers bashen

Ik heb mij op deze plaats al eens meer uitgelaten over het 'uitgevers bashen' dat in sommige kringen populair is. Ik zal trouwens niet ontkennen dat veel uitgevers het er zelf vaak naar maken, maar rondlopend in de branche ontdek je toch heel veel stille revoluties. Gisteren was ik op bezoek bij Hans Janssen, directeur Unieboek/Het Spectrum, een van de sprekers op ons voorjaarscongres. Hij liet mij een aantal projecten zien die al in de lucht zijn of binnenkort gelanceerd gaan worden. Online publicaties waar zij gewoon geld mee verdienen door voor content geld te vragen. Projecten gebaseerd op database publishing en extensies van folio-producten. Op het eerste oog misschien niet wereldschokkend, maar juist als je er even over nadenkt en de concepten wat uitdiept, wel degelijk vernieuwend en inspirerend. Benieuwd naar deze projecten en naar methodes om online geld te verdienen, kom dan op 15 april a.s. op InCTformatie luisteren naar wat Hans Janssen te vertellen heeft.

Het is heel makkelijk om uitgevers in de hoek te zetten en om start-ups van buitenaf op te hemelen als 'the next big thing'. Daar zal zo nu en dan ook zeker aanleiding toe zijn, maar het loont ook om je te verdiepen in wat sommige (traditionele) uitgevers doen om zich te vernieuwen en om zichzelf een online-plek te verwerven.

Het nut van een uitgever

Gemeenschappelijk element in veel reacties rondom recente ontwikkelingen, zoals bijvoorbeeld iPad, e-books, twitter, online nieuws en betalen voor content, is dat men vaak de positie van de uitgever ter discussie stelt of zelfs al als overbodig weet te kwalificeren. De uitgever als kop van jut, toonbeeld van alles wat naar 'oude' wereld riekt en de uitgever als overbodig instituut. De uitgever wordt de kolenboer van de mediwereld. Tenminste, zo willen sommigen ons doen geloven. Nu kun je bij dit soort reacties je schouders ophalen en het laten voor wat het is. Je kunt er ook eens serieus over nadenken. In hoeverre is het nut (en de daarbij behorende rol) van de uitgever nog van belang en vanzelfsprekend in deze tijd? Het antwoord zou, hoop ik, anders heb ik straks ook geen werk meer, moeten zijn dat er wel degelijk een rol voor de uitgever is weggelegd in de nieuwe media-wereldorde. Maar wat is het nut en wat is die rol? Daar moeten we als branche wellicht eens goed en eerlijk over nadenken en spreken. Niet alleen onder onszelf, maar vooral met de 'anderen'.
Wellicht dat dit een thema is waar wij met InCT ons tijdens het najaarscongres InCTspiratie(dat zich goed leent voor dit soort sessies) eens diepgaand op moeten focussen. Ik zou graag willen horen wat u daarvan vindt: is dit een zinvol thema en wie zouden er als spreker een bijdrage kunnen leveren aan een zinvolle en diepgaande discussie? Laat het ons weten.

Schoenmaker blijf bij je leest

Morgen organiseert iMMovator een crossmedia cafe over het onderwerp 'van medium tot winkel' over de wijze waarop Nederlandse mediabedrijven geld proberen te verdienen met e-coomerce. Het gaat dan vooral om de wesbhops die vooral kranten hebben. Rob Haans van de Volkskrant en gert-Jan Oelderik van NRC zullen dan ook acte de presence geven en bevraagd worden over deze ontwikkeling. De vraag die direct opdoemt is of mediabedrijven hier wel goed aan doen? Is het niet een manier om te maskeren dat de eigenlijke business het niet goed doet en dat er snel gezocht wordt naar andere geldstromen. Zou je niet moeten zeggen: schoenmaker blijf bij je leest en zorg dat je core-business winstgevend wordt of blijft? Daar valt lijkt me heel wat voor te zeggen.

Aan de andere kant, hebben we het als uitgevers niet de hele tijd over het feit dat één van onze krachten ligt in het kunnen samenbinden van een community (rondom gemeenschappelijke interesses of gemeenschappelijke onderwerpen). Als we dat goed doen, hebben we toch juist een goede positie om anderen te faciliteren in het bereiken van die community. En als dat dan toevallig producten zijn (wijn, boeken, reizen etc) en wij als uitgever daar een graantje van mee kunnen pikken dan is dat juist een goed voorbeeld van het nieuwe verdienen? Ook hier valt heel wat voor te zeggen. Sterker nog, ik neig er naar om dit argument sterker te vinden dan het eerste.

Tegelijkertijd schuilt hier het gevaar: want juist dat eerste argument is wat de community samenbindt: de content die je als uitgever biedt. Als dat wegvalt is nog maar d evraag of je die community nog hebt en of je dan dus nog een interessante partij bent voor de e-commerce relaties. Uitgevers moeten in eerste instantie die community manager zijn en blijven en vanuit die kracht kun je andere zaken ontwikkelen. Dus in zekere zin: schoenmaker blijf bij je leest.

Onvermijdelijk: de iPad

Het moet vandaag wel gaan over de nieuwste loot aan de Apple-boom: de iPad. De met een goed gevoel voor marketing omgeven lancering gisteren hield de hele wereld (nou ja, een groot deel van de wereld) gekluisterd aan de verschillende streaming-verslagen. Geen iSlate (godzijdank) dus maar een iPad. Een alles in één apparaat, net iets kleiner dan A4, volledig touchscreen, dat de functionaliteiten van een pc, spelcomputer, tv, boek en krant in zich verenigt. Voor uitgevers misschien het meest interessant is daarbij de lancering van iBooks, de boekenvariant van iTunes, waarmee Apple ook de aanval inzet op partijen als Amazon. De volgende stap in de doorbraak van e-readen. Dat lijkt me dan ook het belangrijkste element voor uitgevers: het e-reading gedeelte (en de apps die ook op de iPad beschikbaar zullen zijn) hoewel het scherm geen e-ink bevat en dus niet de voordelen van een aantal dedicated e-readers lijkt te hebben. De iPad verandert misschien niet zoveel aan de bestaande realiteit als men wil doen geloven, e-books zijn duidelijk aan hun doorbraak bezig, maar het versnelt ontwikkelingen en zorgt voor een platform waarop uitgevers gemakkelijk kunnen gaan publiceren. In zekere zin is het de volgende logische stap in ontwikkelingen die al gaande waren.

Iedereen wacht op Apple

Zoals Bram Elderman van Apple op ons congres op 4 november jl. al meldde op vragen over wanneer Apple ook met een e-reader komt, doet het bedrijf geen uitspraken over producten die nog niet verkrijgbaar zijn. Daarmee weet Apple handig in te spelen op alle Apple-watchers die ieder graantje van informatie weer verspreiden en zelfs in ontkenning een bevestiging zullen zien. Een mooie vorm van virale marketing al dan niet geregisseerd door Apple zelf.

Het nieuwste gerucht gaat over de iSlate, zoals de Apple watchers de Tablet noemen waarmee Apple volgens hen op de markt gaat komen. Apple zelf zwijgt nog in alle talen, zoals het hoort, maar de geruchten op het web worden inmiddels steeds sterker. De tablet zou op 26 januari gepresenteerd worden (andere bronnen noemen 27 januari) en in maart beschikbaar komen. Het zou gaan om een tablet met een touchscreen van 10 tot 11 inch, waarmee de omvang van de tablet meer in de buurt lijkt te komen van de Macbook dan van de iPhone. Wordt dit de e-reader die voor een volgende revolutie in de ontwikkeling van e-books gaat zorgen? Wie zal het zeggen? Apple voorlopig niet, want alle bovengenoemde informatie komt van derden via het web. Maar dat er een buzz aan het ontstaan is, is duidelijk. Als de iSlate er inderdaad spoedig komt, zal Apple garen spinnen bij alle commotie.

(luister naar de podcasts van InCTspiratie waarin Bram Elderman uitgebreid aan het woord komt en kijk binnenkort naar de lezing van Bram Elderman op www.inctspiratie.nl )

Het nieuwe uitgeven?

Is dit een voorbeeld van het nieuwe uitgeven (zoals sommigen dat willen noemen) of van crossmedia in optima forma? Inspirerend is het in ieder geval wel (met dank aan Ben Davidson van Colorscan)

Het businessmodel van events

Ik kreeg vandaag een email van iemand die zei niet meer te willen betalen voor het zoveelste event met het zoveelste uitgekauwde praatje. Gelijk heeft hij wat mij betreft. Natuurlijk claim ik dat ons komende event, InCTspiratie, niet zomaar een event is en dat de sprekers hier zeker niet de platgetreden paden zullen belopen. Het succes van dit congres en de waardering van de bezoekers sterken mij in deze vooronderstelling. Het neemt niet weg dat ook wij altijd weer op zoek zijn naar nieuwe manieren om onze twee events interessant, uitdagend en onderscheidend te houden.

Uitgevers en de Maya-kalender

Ik weet niet of u het bericht heeft gelezen, maar de wereld vergaat niet in 2012. Volgens de geleerden was dat nl. het tijdstip waarop de Maya-kalender eindigde en dat zou onherroepelijk het einde van de wereld tot gevolg hebben. Nu blijkt men een rekenfout gemaakt te hebben (of zoiets) en loopt de Maya-kalender pas af in 2208 en hebben we dus bijna 200 jaar respijt: na ons de zondvloed dus, we hoeven ons nergens zorgen over te maken.

De vraag is natuurlijk of we achterover kunnen leunen, heeft de wetenschapper die het opnieuw heeft uitgerekend het wel bij het juiste eind en moeten we ons daarbij wel alleen richten op de Maya-kalender? U zult zich nu ook wel afvragen waarom dit verhaal op een blog over uitgeven terecht komt.

Doorwerken tot je 67e

De kogel lijkt door de kerk, de meesten van ons zullen moeten doorwerken tot hun 67e. Voor sommige 'moeten', voor anderen 'mogen'. Een uitzondering lijkt gemaakt te gaan worden voor de zogenaamde zware beroepen. Hoewel het voor sommigen in deze tijden zeker geen pretje zal zijn om uitgever te zijn, vrees ik voor hen dat onze beroepsgroep niet valt in de categorie 'zware beroepen'. En toch heeft dit besluit impact op de uitgeefbranche. Misschien zijn we niet uniek, maar onze branche behoort zeker tot een van de branches die het meest geraakt lijken te worden door alle veranderingen die vooral de e-wereld met zich meebrengt. Business- en verdienmodellen staan onder druk, het vak is niet uniek meer, er heeft een democratisering van de media plaatsgevonden en dus wordt er van een uitgeefprofessional veel verwacht. Daarmee wordt ons beroep wel een 'zwaar beroep'. Maar het blijft toch vooral een mooi beroep met erg veel uitdagingen (ik weet dat het klinkt als een tegeltjeswijsheid, maar het is in dit geval toch echt waar). Nu we langer door moeten werken betekent dat ook dat de verjonging van ons vak waarschijnlijk minder snel gaat dan gewenst. Het is dus aan de 'oudjes' om vooral jong te blijven en ontwikkelingen en trends niet af te doen als 'na mij de zondvloed'. Ons vak moet innoveren, veranderen en vooral inspelen op de ontwikkelingen om ons heen: geen tijd dus om oud te worden. Blijf jong denken.

De vlucht naar gratis

Volgens twee Belgische onderzoekers van de Vrije Universiteit Brussel overwegen steeds meer kranten om lezers te gaan laten betalen voor hun content. De onderzoekers onderzochten de online businessmodellen van 87 kranten, verspreid over heel Eurpoa. Ze komen tot de conclusie dat nieuws inderdaad altijd gratis zal zijn maar dat er specifieke content zal zijn waarvoor betaald zal moeten gaan worden. Daarbij tekenen de onderzoekers aan dat een simpele betalingswijze, bv door middel van één betaalplatform, daarbij van doorslaggevende betekenis zal zijn.

Interessante conclusies, maar wat natuurlijk interessanter is wat precies die content met meerwaarde is waarvoor betaald dient te worden en waarvoor men bereid zou zijn te betalen. PWC heeft daar ook al eens onderzoek naar gedaan en kwam uit op de conclusie dat het om special interest zou gaan. Ik hoorde een van de onderzoekers gisteren bij BNN op de radio als voorbeeld geven bepaalde achtergrondartikelen van The Economist of Wall Street Journal.

Over Plasterk, kranten en mediabeleid

Afgelopen week zag ik minister Plasterk in DWDD praten over de kranten. Mathijs van Nieuwkerk, zelf oud-hoofdredacteur van een krant, probeerde hem nog voorzichtig wat kritische vragen te stellen, maar over het algemeen waren de antwoorden van Plasterk even ontwijkend en vaag als het beleid van de kranten de laatste 10 jaar. Hij kwam niet verder dan iets zeggen over samenwerking tussen publieke omroep en kranten (dus niet commerciele omroepen en kranten). Merkwaardige opmerking trouwens als de dag erna blijkt dat Wakker Nederland (of WNL zoals we nu opeens moeten zeggen om de band met de Telegraaf niet te kunnen leggen, sic), nog wat moet sleutelen aan haar verhouding met de krant van Wakker Nederland.

Een pleidooi voor de krant (van gisteren)

Jan van Groesen werkt bij de Stichting Media-ombudsman Nederland en schrijft namens die stichting vanochtend in de Volkskrant een ingezonden stuk over de commissie Brinkman. Een stuk dat ik aan het ontbijt met stijgende verbazing heb zitten lezen. Het is een lang pleidooi voor de krant en de geschreven journalistiek. Op zich een zaak om voor te vechten, maar de argumenten die hij gebruikt zijn van een achterhaaldheid die bijna tot plaatsvervangende schaamte leidt.

Ik pak er een paar punten uit (ik raad een ieder aan het stuk zelf te lezen, helaas heb ik het nog niet op de site van de Volkskrant teruggevonden).

Gary Vaynerchuk: passie en 'eyeballs'

Woorden zijn hier verder niet nodig: een waterval van passie en visie. Food for thought:

(met dank aan Emerce/Eday)

Zes procent innovatie

In een persbericht beklaagt Huub van de Pol, directeur van de downloadsite Luisterrijk, zich (terecht) over de plannen van het kabinet om op downloads (luisterboeken, e-books) niet het lage btw tarief van 6% toe te passen. Van de Pol: "Het is concurrentievervalsing, ouderwetse fysieke producten worden voorgetrokken op de in potentie groenere en toekomstgerichte downloaddiensten; innovatie wordt op deze manier ontmoedigd. Een zeer ondoordachte beslissing van de overheid en thumbs down voor de hiervoor verantwoordelijke adviseurs."(..) "Het kabinet zegt de sectoren (bedoeld wordt de media- en entertainmentsector)  te willen stimuleren door ‘goede randvoorwaarden’ te realiseren. Het benadelen van een innovatieve distributiewijze van luisterboeken en ebooks valt moeilijk mee te rijmen met dit voornemen." (hij had zich al in gelijke bewoordingen uitgelaten bij het bericht over dit onderwerp op de website van InCT)

PCM blunder?!

Een meer dan interessant interview vandaag met Kees Zegers in de papieren editie van de Volkskrant. Voor wie Zegers niet kent: één van de oprichters van nu.nl.
In dit interview geeft hij aan dat hij, en zijn mede-oprichters, in 1999 met de leiding van PCM om de tafel gezeten hebben om te praten over een verkoop van nu.nl aan PCM. "Er werd een beetje smalend gedaan over ons voorstel. Ik geloof dat dat we vier minuten binnen zijn geweest". PCM liet volgens Zegers de kans lopen om de op dat moment grootste nieuwssite van Nederland binnen te halen.
Zegers vervolgt zijn verhaal met te stellen dat de krantenconcerns gewoon geweigerd hebben te innoveren en dat ze de signalen te lang (of zelfs helemaal) hebben genegeerd.

Het interview eindigt met twee belangrijke uitspraken. "Goede journalistiek zal altijd blijven bestaan, omdat er mensen altijd bereid zullen zijn ervoor te betalen. (....) De vorm (een gedrukte krant) is ridicuul geworden. Maar de inhoud niet" En: "De grootste truc is om mee te bewegen. Altijd mee te bewegen". In die paar zinnen zitten evenveel goede aanbevingen als in het rapport van de commissie Brinkman. Het gaat om goed ondernemerschap en om visie. Die heb je of die heb je niet.

Borrelpraat

Afgelopen weekend had ik het genoegen mij te mogen bevinden in een zonnig Barcelona alwaar mijn broer ging trouwen. Op de receptie (voorafgaand aan een heerlijk diner en een groots feest) stond ik te praten met een aantal studiegenoten van mijn broer, die zichzelf young executives mogen noemen. Zij werken voor verschillende bedrijven, varieren van middelgroot tot multinational. Ingegeven door de traditionele vraag (en wat doe jij ....???) kwamen wij te spreken over economisch klimaat en vooral innovaties. Nadat ik de situatie in de uitgeefbranche in lekentermen aan hen had uitgelegd en hen vroeg hoe het in hun branche was, kwamen er toch wel opmerkelijke antwoorden. Innovaties bleken moeilijk tot bijna niet uit te voeren, tenzij het ging om kostenbesparing of productinnovaties bij bestaande producten, het economisch tij werd gekeerd door cost reduction en sommige bedrijven hadden een soort incubator-afdeling, maar al te serieus leken die niet te worden genomen.
Met een gevoel van opluchting heb ik mij daarna aan de dinertafel gezet en in het feestgedruis gestort (het was tenslotte mijn broers huwelijk en geen business-event). "Uitgevers zitten vast in hun eigen paradigma" was de conclusie van Theo Huibers naar aanleiding van zijn recente onderzoek. Een troostrijke gedachte is dat meerdere branches daar dus last van hebben, en soms zelfs (veel) erger dan de uitgeverij. Ondanks alle kritiek, die soms ook terecht is, is de uitgeefbranche wel bezig met haar toekomst en zich bewust van de noodzaak tot verandering. Dat we zoekend zijn is niet erg, want het impliceert een actie die tot vinden moet leiden. En van de zijkant schreeuwen hoe we het moeten doen is heel makkelijk, maar ik hoor tot nu toe nooit de ultieme oplossing. Er wordt binnen de branche genoeg gepionierd, met wisselende resultaten. Laten we ons daar op blijven focussen en vooral blijven zoeken.

Innovatie

Op Rethinking Media vandaag een interview met onderzoeker Theo Huibers over zijn onderzoek De uitgever aan het woord. Huibers is niet al te positief over de uitgeefsector. “Ze moeten eigenlijk de tent op z’n kop zetten, maar zijn nog heel erg bezig met productontwikkeling. De uitgevers zitten vast in hun eigen paradigma. Nieuwe afslagen nemen ze niet, uitzonderingen daargelaten”. Opmerkelijke conclusie, of juist niet? Huibers vraagt uitgevers naar concrete innovaties, naar producten en diensten en naar hun concrete (voor zover mogelijk natuurlijk) plannen voor de toekomst. Onze eigen onderzoek naar innovatie, de InCT-innovatiemeter, onderzoekt hoe de uitgever zelf denkt over haar/zijn innovatiekracht, innovatiegehalte en innovatief imago. De resultaten dit jaar laten precies zien wat Huibers zegt, blijkbaar denkt de branche er zelf ook zo over (zie ons persbericht (Download Persbericht innovatiemeter 2009). De interessante vraag die nu dus overblijft is: hoe gaan we dat aanpakken? Scenario-denken, diensten ontwikkelen, het klinkt allemaal mooi, maar het zijn de mensen die het moeten doen. Wie neemt het voortouw...

Uitgeefbranche blijft zeer kritisch op eigen innovatie

De uitgeefbranche vindt zichzelf niet innovatief genoeg, professionals werkzaam in de branche geven de branche een 5 als het gaat om innovatie. Dit blijkt uit de resultaten van de tweede InCT Innovatiemeter, het imago-onderzoek binnen de uitgeefbranche dat door het vakblad InCT en onderzoeksbureau ITHAKA research jaarlijks wordt gehouden.

 

Met deze onvoldoende geeft de branche zichzelf een lager cijfer dan vorig jaar, toen men nog uitkwam op een 5,4. De eigen organisatie daarentegen ziet men wel als redelijk innovatief, het rapportcijfer voor de eigen organisatie komt gemiddeld uit op 6,2. Opvallend is dat uitgevers in Vlaanderen over het algemeen een positiever beeld over zowel de branche als de eigen organisatie hebben. Daarnaast ervaart men in België de daadwerkelijke implementatie aanzienlijk minder vaak als obstakel voor succesvolle innovatie.

 

De uitgeef-professional in Nederland denkt dat succesfactoren als mentaliteit, competenties en aandacht voldoende aanwezig zijn in de eigen organisatie. Er zijn voldoende ideeën voor innovatie, maar het budget, de daadwerkelijke implementatie en de doorlooptijd van besluitvormingsprocessen bemoeilijken de uitvoering.

 

De complete resultaten van het onderzoek worden gepresenteerd op het voorjaarscongres van InCT op 22 april a.s. in Spant! te Bussum. De rapportage is ook na te lezen in Uitgeven 2009, het InCT Jaarboek, dat op hetzelfde congres gepresenteerd zal worden.

De storende factor

Het is erg verleidelijk om als Volkskrant-abonnee nu iets te gaan zeggen over de nieuwe opzet van de bijlage, origineel '2' genaamd, maar dat laat ik nu toch even liggen. Misschien even de tijd geven en er zelf ook een beetje aan wennen.
Gisteren was ik even op bezoek bij Michiel Buitelaar om zijn optreden op InCTformatie met hem te bespreken. Een van de stellingen die hij in het live-interview op dat congres zal gaan verdedigen is "de drang van en dwang naar kwaliteit (wel te verstaan, door de uitgever gepercipieerde kwaliteit) zorgt ervoor dat innovaties geheel of gedeeltelijk mislukken". Het vasthouden aan kwaliteitsnormen, die meestal door de uitgever zelf bepaald zijn, zal innovaties altijd in de weg staan.
Een interessante stelling, waarover de bezoekers aan InCTformatie naar harte lust mee kunnen praten. Terwijl ik dit schrijf vraag ik me tegelijktertijd af in hoeverre deze stelling op '2' van toepassing is.

Hetzelfde verhaal

Vanmiddag mag ik op het MediaCollege in Rotterdam spreken over uitgevers en crossmediaal publiceren. Voor een gehoor van 'buitenstaanders' zal ik een overzicht geven van de wereld van de uitgeverij, wat houdt ons bezig, wat verandert er allemaal en hoe gaan we daar mee om en vooral: wat is een manier om naar crossmediaal uitgeven te kijken. Altijd een leuk verhaal om te houden, ongeacht de luisteraars, want ook altijd goed voor discussie. Ik heb twee jaar geleden voor de Hogeschool Utrecht ook zo'n verhaal mogen houden, dus het leek mij goed die presentatie als basis te nemen en vandaaruit de nieuwe ontwikkelingen toe te voegen en de presentatie weer actueel te maken. Tot mijn eigen verbazing heb ik één sheet toegevoegd en ergens ook het fenomeen 'twitter' opgenomen. Voor de rest kon de presentatie blijven zoals die was. Toch wel een beetje teleurstellend, is er dan zo weinig veranderd in onze branche?

90.000 euro

Gisteren het bericht dat de NvJ van het Stimuleringsfonds voor de Pers 90.000 euro subsidie krijgt voor "een onderzoek gericht op het uitbouwen van de vaksite Villamedia en het vakblad De Journalist in de richting van een community of online gemeenschap." Zo'n bijdrage wil iedere uitgever wel hebben denk ik. Zoals voormalig collega Sennema al terecht twitterde (ja, zo zie je maar, je leest ook nog wel eens wat nuttigs tussen alle prive-twitters): voor 90.000 euro bouw je een community. Voor minder geld trouwens ook.
Laat het duidelijk zijn, ik misgun de NvJ de subsidie niet, integendeel, goed verworven zou ik zeggen. Er blijft wel de vraag over of dit geld geen betere bestemming had kunnen krijgen, zeker in deze tijden en of dit soort onderzoeken wel met zo'n hoge subsidie geholpen moeten worden. Inventieve en creatieve uitgevers met ondernemingszin doen dit soort onderzoeken continu voor eigen rekening en risico en zetten communities op, gaan online uitgeven en verdienen hun plaats in de wereld van de media. De uitgeefbranche is gebaat bij creatieve en innovatieve geesten, wellicht kunnen er subsidies naar bedrijven om het mogelijk te maken deze mensen aan te trekken en/of te behouden. Daarna komt het aan op 'ondernemen'.

The medium is (not) the message

Gisteren reageerde iemand hier op het feit dat wij een Jaarboek (een print-uitgave) maken over innovatief uitgeven. De vraag was waarom we dat niet online deden als het gaat over innovatief uitgeven.
Volgens mij zitten er een paar verkeerde vooronderstellingen achter deze vraag.

Ten eerste, innovatief en online is niet hetzelfde. Helaas is dat wel een wijdverbreid misverstand. Vernieuwend aan ons Jaarboek, voor zover we altijd maar vernieuwend moeten zijn, is dat er een mogelijkheid is om te adverteren tegen een pay-per-sell verrekening: adverteerders betalen een bedrag per verkocht exemplaar in plaats van een vast bedrag. Volgens mij een redelijk nieuwe manier van adverteren in print-uitgaven. Een ander vernieuwend element is het onderdeel van het boek dat gevuld zal zijn met inzendingen van vakgenoten: wij hebben mensen uit de uitgeverij uitgenodigd om iets te schrijven als ze dachten dat ze iets interessants te melden hadden voor hun vakgenoten. Daar is ruim gebruik van gemaakt. Misschien niet wereldschokkend, maar voor onze branche wel vernieuwend.

Ten tweede, the medium is not message: waarom zou informatie over innovatie per definitie op innovatieve wijze gepubliceerd moeten worden, en waarom zou dat per definitie online moeten. Het gaat in eerste instantie nog om wat de doelgroep wil en uit onze verkoopcijfers van de boeken (ook het Jaarboek van vorig jaar) blijkt dat men zeer genegen is boeken aan te schaffen. We horen zelden of nooit de vraag of het niet online had gekund.

Ik geloof echter wel in practice what you preach, iets wat wij wel degelijk in de praktijk proberen te brengen. Daarom zal het boek (ja, de print-uitgave) over ebooks dat begin van de zomer gaat verschijnen ook als ebook beschikbaar gesteld worden. Daarbij zullen we wel de ebook-versie voorzien van extra's die juist in dat formaat zinvol zijn. Ik ben dan zeer benieuwd naar de acceptatie (verkoop) van deze versie van het boek (of beter gezegd: van deze content).

Betalen voor content is een illusie

De titel van deze blogpost is dezelfde als de titel die ik heb meegegeven aan mijn interview met Joris van Heukelom voor het InCT Jaarboek: Uitgeven 2009 (te verschijnen op 22 april a.s.).  Deze stelling werd door Van Heukelom geponeerd en het is blijkbaar een stelling die genoeg discussie oproept. Ter verduidelijking: het gaat hierbij om content op internet.
Gisteren gaf ik een incompanytraining waarbij deze uitspraak ook aan bod kwam en voor veel inspirerende discussie zorgde. Maakt dit uitgangspunt elke vorm van publiceren op het web voor uitgevers per definitie moeilijk (want zij 'plakken' hun folio model nog steeds één op één op het web), hebben uitgevers de inventiviteit om nieuwe modellen te vinden, wat zijn die nieuwe modellen en zijn er al voorbeelden van uitgevers ('klassieke' uitgevers) die succes hebben? Of zijn het dan toch de zolderkamers en buitenstaanders die het web veroveren voor dat de klassieke uitgevers daartoe in staat is?

Pannenkoek

Al een paar dagen wil ik een berichtje schrijven met als titel 'pannenkoek'. Sinds een week of twee is dat het nieuwe nationale scheldwoord voor iemand die zijn werk niet goed doet. Coach Marco van Basten had de eer voor het oog der natie op die manier te worden aangesproken nadat hij met zijn talentvolle sterrenteam (tenminste, dat vinden sommigen) niet had weten te winnen van de middenmoter Heracles. De scheldende man kreeg trouwens wel een stadionverbod aan zijn broek voor deze zeer grievende opmerking.

Om het bruggetje te maken: zijn wij als uitgevers pannenkoeken? Halen wij wel het volle rendement uit onze sterrenteams. Ik heb het antwoord niet, maar ik wil het graag horen van de mensen uit het vak. Daarom bij deze een herhaalde oproep om mee te doen aan onze InCT Innovatiemeter: hoe denkt het vak over zich zelf? Meedoen kan nog tot 28 februari a.s. Hoort zegt het voort!

De link naar het onderzoek vindt u HIER (het kost slechts een paar minuten van uw tijd!)

Het imago van de uitgeefbranche

Ik heb soms het gevoel dat er iets mis is met het imago van de uitgeefbranche. Buitenstaanders laten blijken dat zij de uitgeefbranche (en dan bedoel ik de 'traditionele' uitgeverijen) stoffig vinden, weinig innovatief en conservatief, in tegenstelling tot alle jonge honden bedrijven, zolderkamerpioniers en digitale monomedia. Lees de berichten op bv de site van Dutch Media Professionals (sic) maar eens goed: uitgeverijen komen er niet al te best af.

Tijd om de branche zelf weer eens aan het woord te laten. Klopt dit beeld? Zijn we met z'n allen stoffig, conservatief en weinig innovatief? Of valt het juist mee? Wilt u uw stem laten horen, doen dan mee aan de InCT Innovatiemeter, het imago-onderzoek over de uitgeefrbranche. Als u meedoet maakt u ook nog kans op een Iphone, beschikbaar gesteld door Publiqare (www.publiqare.nl). De winnaar/winnares krijgt de Iphone uitgereikt op InCTformatie op 22 april a.s., dus naast de Iphone is er ook nog gratis toegang tot ons voorjaarscongres. Meer dan één reden dus om onze vragenlijst in te vullen. Het kost u slechts een paar minuten van uw tijd. U vindt de vragenlijst HIER.