NU Uitgeven

Gratis piraterij

In zijn stuk vorige week voor het InCT expertpanel sneedt Timo Boezeman een gevoelige onderwerp aan: piraterij. In zijn stuk probeert hij de voor- en nadelen op een rij te zetten en daarbij, volgens eigen zeggen, meer te denken in oplossingen en kansen dan in problemen en bedreigingen. Uit de reacties op zijn artikel valt daar nog wel wat over op te merken. Er ontspon zich een geanimeerde discussie.
Met het betreden van de e-wereld worden uitgevers geconfronteerd met het fenomeen illegale kopieën en illegale downloads. Is dit nieuw? Niet helemaal, want in oude tijden was er de kopieermachine. Uitgevers konden (en kunnen) zich hiervoor via Stichting Reprorecht financieel enigszins schadeloos laten stellen. Maar wiens belang dienen we nu: de uitgever, die graag geld wil verdienen aan content (of contentgerelateerde producten) of de auteur die ervoor gekozen heeft zijn of haar werk via een uitgever uit te brengen. Allebei in dit geval, want de auteur heeft ervoor gekozen een band aan te gaan met een uitgever, ervan uitgaand dat dit hem/haar een leuke financiele bijdrage zal opleveren. De uitgever van zijn kant wil graag beloond worden voor de inspanningen die er verricht zijn om het werk openbaar te maken, waarbij de uitgever vaak ook een financieel risico loopt.
In de discussie wordt vaak de klant helemaal centraal gezet. Niet ten onrechte overigens, maar er wordt wel vaak een element over het hoofd gezien. De klant wil alles gratis of zo goedkoop mogelijk. Vanzelfsprekend, dat geldt niet alleen voor uitgeefproducten. Maar zoals de meeste consumenten begrijpen dat er voor voedsel betaald moet worden en dat verschil in prijzen soms ook verschil in kwaliteit kan opleveren. Zelf plukken is meestal illegaal en zelf kweken en laten groeien vergt toch wel veel inspanning. Wat is dan de perceptie van de klant bij content? Uitgevers en auteurs moeten hier eens serieus naar kijken. Want veel van de illegale handelingen zouden wel eens kunnen komen doordat de klant een andere waardeperceptie heeft: content is te duur. Ik ben het eens met Timo Boezeman dat niet alle donwloaders potentiele kopers zijn, dus dat er sprake is van verlies aan omzet (iedereen die wel eens illegaal muziek heeft gedownload weet ook dat je makkelijker van alles download, ook dingen die je niet snel zou kopen). Uitgevers en auteurs moeten weten wat de toegevoegde waarde is die de klant wil (dat kan van alles zijn: kwaliteit, snelheid, op maat, noem maar op) en daar de prijsstrategie op baseren: de klant moet namelijk ook tot het inzicht komen dat de prijs van een product staat voor een waarde die hij kan herkennen. Kijk in dit licht bijvoorbeeld naar de discussie rondom biologisch vlees en vlees uit de bio-industrie. Wat dat betreft ben ik het wel met Timo eens: laat de piraterij maar even voor wat het is (het blijft een moeilijk fenomeen om te bestrijden) maar focus je op nieuwe modellen of prijsstrategiën. Wat dat betreft ben ik benieuwd naar de ervaringen van Timo en AW Bruna uitgevers in de nabije toekomst.

Betalen op het web

Eigenlijk wilde ik deze column 'het oranje gevoel' noemen, maar ik kon helaas geen enkele connectie met het onderwerp waarover ik in deze column wil schrijven leggen. Dus dan maar een titel die de lading dekt en een plaatje dat het oranje-gevoel weergeeft. Het Stimuleringsfonds voor de Pers presenteerde een onderzoek dat gedaan is door PWC over het betalen voor content op het internet, en dan specifiek gericht op de krantenuitgeverij. Het bericht over dit onderzoek lijkt te wijzen op een bereidheid om te betalen voor content op maat. Kranten zouden hun content dus gefragmenteerd aan moeten gaan bieden en vooral ook verdieping/verbreding bieden. Het probleem van dit soort onderzoeken blijft een beetje dat er geen empirisch bewijs is. Daarmee loopt het onderzoek het gevaar door uitgevers (en anderen) afgedaan te worden als onrealistisch, ook al lijken er kansen in te zitten.
Ik zou graag een element aan de discussie willen toevoegen. Wellicht geinspireerd door mijn gesprekken met David Beckmann, die op InCTspiratie over dit onderwerp komt spreken, zou ik een lans willen breken voor samenwerking. Juist bij krantenuitgevers, die het allemaal moeilijk hebben. Er zijn al initiatieven van allerlei externe partijen (partijen van buiten de traditionele uitgeverij) die vormen van content-aggregatie aanbieden, juist ook op het gebied van nieuws. Waarom slaan de kranten de handen niet ineen en komen zij tot een gezamenlijk portal waar de nieuwsgierige consument kan krijgen wat hij zoekt? Daarbij kan de gebruiker aangeven welke bronnen (lees kranten) hij wenst. De gebruiker stelt zijn eigen nieuwsvoorziening, inclusief achtergronden, samen. Om dan toch maar even op het oranjegevoel terug te komen (bedenk ik me toch een bruggetje): je zou je kunnen voorstellen dat iemand een paar verschillende verslagen van de wedstrijd zou willen lezen aangevuld met interviews uit verschillende kranten. Voor het directe nieuws, we hebben de finale bereikt, zal niemand betalen, maar voor de achtergronden bij deze wedstrijd, de vooruitblikken op de finale, de interviews met spelers en staf, de tegenstander etc misschien wel. Nu ben je als lezer veroordeeld tot je eigen krant of moet je een andere krant kopen. Dan zou je op een plek je eigen menu kunnen samenstellen. Ik zou er nog wel voor willen betalen. Toch?

Tien pagina's

Met muziek en, moet ik enigszins beschaamd ook bekennen, met mensen heb ik een 30 seconden regel: binnen 30 seconden is duidelijk of de spreekwoordelijke vonk is overgeslagen. Met boeken heb ik echter zoiets helemaal niet. Vandaar ook al mijn eerste probleem met het nieuwe initiatief TenPages. Dit nieuwe project, dat als een revolutie in uitgeversland werd gepresenteerd, is een soort boekenversie van Sellaband, dat ironisch genoeg juist in deze weken failliet is gegaan. De eerste tien pagina's van een manuscript worden op de site gepubliceerd en mensen kunnen voor € 5,00 een aandeel kopen als men onder de indruk is (of potentie ziet in het manuscript). Als er 2000 mensen een aandeel kopen wordt via TenPages contact gelegd met een uitgever die het manuscript zou willen uitgeven met de binnengehaalde € 10.000,00 voor de productie en marketing. Ik vraag me af hoeveel lezers je moet hebben om 2000 investeerders te vinden. Stel dat een ratio van 1 op 50 realistisch is dan moeten er al 100.000 lezers zijn. Als de ratio nog  groter is dan is er dus heel traffic nodig, maar als er meer dan 100.000 lezers nodig zijn voor 2000 investeerders, wat is dan de potentie van het eventuele boek? En zullen al die 2000 investeerders ook het uiteindelijke boek kopen, of zitten er ook veel 'gokkers' cq. beleggers tussen? Ik ben nog niet overtuigd van het concept en een revolutie mag het niet echt genoemd worden. Laten we de eerste manuscripten maar eens afwachten en kijken of er een de grens van 2000 investeerders haalt.

p.s. TenPages is ook een van de sprekers op InCTformatie 2010

Onvermijdelijk: de iPad

Het moet vandaag wel gaan over de nieuwste loot aan de Apple-boom: de iPad. De met een goed gevoel voor marketing omgeven lancering gisteren hield de hele wereld (nou ja, een groot deel van de wereld) gekluisterd aan de verschillende streaming-verslagen. Geen iSlate (godzijdank) dus maar een iPad. Een alles in één apparaat, net iets kleiner dan A4, volledig touchscreen, dat de functionaliteiten van een pc, spelcomputer, tv, boek en krant in zich verenigt. Voor uitgevers misschien het meest interessant is daarbij de lancering van iBooks, de boekenvariant van iTunes, waarmee Apple ook de aanval inzet op partijen als Amazon. De volgende stap in de doorbraak van e-readen. Dat lijkt me dan ook het belangrijkste element voor uitgevers: het e-reading gedeelte (en de apps die ook op de iPad beschikbaar zullen zijn) hoewel het scherm geen e-ink bevat en dus niet de voordelen van een aantal dedicated e-readers lijkt te hebben. De iPad verandert misschien niet zoveel aan de bestaande realiteit als men wil doen geloven, e-books zijn duidelijk aan hun doorbraak bezig, maar het versnelt ontwikkelingen en zorgt voor een platform waarop uitgevers gemakkelijk kunnen gaan publiceren. In zekere zin is het de volgende logische stap in ontwikkelingen die al gaande waren.

Radio 1 laat de krant vallen

Het was me al eerder opgevallen, maar het zogenaamde 'krantenoverzicht' van het Radio 1 Journaal is vervangen door het 'Media-overzicht'. De redacteuren van de radio gaan dus met hun tijd mee en hebben bedacht dat het overzicht van ander nieuws niet alleen meer uit de krant hoeft te komen. Een pluim dus.
Maar tegelijkertijd toch ook een kritische noot: er wordt nog slechts mondjesmaat naar andere media (lees: het web) verwezen en dan zijn het altijd nog sites van traditionele media/uitgevers. Pas echt vernieuwend wordt het wanneer men toonaangevende blogs en websites gaat behandelen, dan wordt het een mediaoverzicht in de 21e eeuwse zin van het woord. 

(heeft u al gestemd op het nieuwsfeit van 2009: Doe het dan nu! http://www.surveymonkey.com/s/RRLTVK6)

Google helpt?

Google komt uitgevers tegemoet die klagen dat via Google News ook artikelen van websites te vinden zijn die eigenlijk achter slot en grendel zitten. Via het First Click Free programma geeft Google utgevers de mogelijkheid het aantal bezoeken per bezoeker aan dit soort pagina's tot minimaal 5 per dag te beperken. Is dit nu echt een handreiking van Google of klinkt het allemaal mooier dan het is? Hoeveel bezoeken brengt een bezoeker aan de website van een uitgever per dag: veel meer dan 5? Stel dat dat het geval is, dan is de kans misschien ook wel aanwezig dat deze betreffende bezoeker genegen is zich te registreren of een kleine bijdrage te betalen. Blijkbaar heeft de uitgever dan erg veel aan hem te bieden. Maar hoe groot is deze kans?

Murdoch over betalen, Google en uitgeven

Rupert Murdoch heeft een uitgesproken kijk op betalen voor online content. Is hij een Don Quichote die tegen windmolens vecht of heeft hij een punt?

(heeft u al gestemd op het nieuwsfeit van 2009 (dit onderwerp staat er ook tussen): Doe het dan nu! http://www.surveymonkey.com/s/RRLTVK6)

Over Plasterk, kranten en mediabeleid

Afgelopen week zag ik minister Plasterk in DWDD praten over de kranten. Mathijs van Nieuwkerk, zelf oud-hoofdredacteur van een krant, probeerde hem nog voorzichtig wat kritische vragen te stellen, maar over het algemeen waren de antwoorden van Plasterk even ontwijkend en vaag als het beleid van de kranten de laatste 10 jaar. Hij kwam niet verder dan iets zeggen over samenwerking tussen publieke omroep en kranten (dus niet commerciele omroepen en kranten). Merkwaardige opmerking trouwens als de dag erna blijkt dat Wakker Nederland (of WNL zoals we nu opeens moeten zeggen om de band met de Telegraaf niet te kunnen leggen, sic), nog wat moet sleutelen aan haar verhouding met de krant van Wakker Nederland.

Een pleidooi voor de krant (van gisteren)

Jan van Groesen werkt bij de Stichting Media-ombudsman Nederland en schrijft namens die stichting vanochtend in de Volkskrant een ingezonden stuk over de commissie Brinkman. Een stuk dat ik aan het ontbijt met stijgende verbazing heb zitten lezen. Het is een lang pleidooi voor de krant en de geschreven journalistiek. Op zich een zaak om voor te vechten, maar de argumenten die hij gebruikt zijn van een achterhaaldheid die bijna tot plaatsvervangende schaamte leidt.

Ik pak er een paar punten uit (ik raad een ieder aan het stuk zelf te lezen, helaas heb ik het nog niet op de site van de Volkskrant teruggevonden).

Just do it

Op het web gelden soms heel andere wetten en regels dan in onze analoge dagelijkse wereld. Een situatie waar uitgevers bijna dagelijks mee te maken hebben. Regels met betrekking tot auteursrecht en intellectueel kapitaal worden in hun ogen met voeten getreden (en daar hebben ze in een groot aantal gevallen ook gelijk in). Google heeft met zijn ambitieuze scan-project van boeken volgens de uitgevers wereldwijd ook weer regels overtreden. Onder het mom 'just do it'  is Google gewooon begonnen en wordt het bedrijf nu in allerlei rechtszaken gevraagd het project bij te stellen. Een achterhoede-gevecht?

Kieskeurig

Kieskeurig houdt, na twee jaar, met het publiceren van het gelijknamige magazine. Er wordt gekozen om dichter op het aankoopproces van de klant te gaan zitten en daar past een blad niet bij, maar wel bijvoorbeeld een mobiele toepassing. Verstandig besluit lijkt me en geen speld tussen te krijgen. Is crossmediaal uitgeven niet het kiezen van het juiste medium bij de juiste content en andersom? En wat het juiste is, kom je te weten door dicht op het proces van je klant te gaan zitten en te kijken wat hij op welk moment op welke wijze nodig heeft.

Betalen

Tot mijn verbazing (of misschien ook juist wel niet tot mijn verbazing) blijft de discussie over betalen voor content op het web actueel. En dan vooral binnen de kringen van krantenuitgevers. Vorige week gaf de Telegraaf aan dat men nadenkt over de mogelijkheden om bepaalde content niet meer gratis op het web te zetten. Wellicht is men aangestoken door de opmerkelijke bevindingen die uit het onderzoek van PWC kwamen eerder dit jaar (zie www.inctformatie.nl voor een fragment van de presentatie en van de reactie die het opriep). De bevindingen van PWC zijn opmerkelijk omdat ze in eerste instantie vooral ongeloof en scepsis oproepen. Maar wat als deze bevindingen, dat men bereid is te betalen voor bepaalde content, wel kloppen? Zou er een businessmodel zijn dat op deze bevindingen gestoeld kan worden? Vooralsnog allemaal vragen. Laten we eens kijken wie in Nederland de proef op de som durft te gaan nemen.

Censuur

Vandaag wil ik met u even een persoonlijke ergernis delen, maar natuurlijk wel een ergernis die raakt aan uitgeven. Als fanatiek Feyenoordsupporter heb ik, samen met velen, een belabberd jaar achter de rug. De ene teleurstelling volgde de andere op. Daar heeft nu de clubleiding er nog een aan toegevoegd en wel een zeer verrassende. De clubleiding heeft besloten alle fansites die gebruik maken van het logo, foto's plaatsen van spelers en/of nieuwsberichten overnemen, te dreigen met vervolging. De eerste fansite is inmiddels uit de lucht: hetlegioen.nl terwijl een andere (voor mij zeer informatieve) site www.fr12.nl als een speer alle logo's heeft vervangen. Deze sites zijn voor supporters een zeer polpulaire plaats om nieuws uit te wisselen, met elkaar te discussieren (toegegeven: niet altijd op erg beschaafde toon), te roddelen en stoom af te blazen. Vaak waren dit soort sites beter geinformeerd dan de officiele kanalen. Feyenoord probeert nu de vrije stroom van meningsuiting en de vrije stroom van informatie aan banden te leggen.

Allereerst natuurlijk een belediging van de supporters (die ondanks alles hondstrouw aan de club zijn) maar vooral gaat dit in tegen iedere vorm van informatievoorziening. Ik begrijp dat de club zijn merk wil bewaken en dat men probeert de eigen content te beschermen, dat is het argument dat men hanteert, maar het internet is een vrijplaats en daar kun je als club (lees voor dit verhaal voor club: uitgever) je voordeel mee doen. Wat is er mooier als je klanten (of potentiele klanten!) zelf een community vormen? Volg wat daar gebeurt en je krijgt vrijelijk allerlei informatie over je doelgroep die je wellicht niet zou krijgen als je er zelf om zou vragen. De prijs voor deze informatie is het vrij beschikbaar stellen van een deel van de content. Content waar niet voor betaald wordt, die dus sowieso beschikbaar is en die ook niet altijd uniek is (kijk maar eens hoeveel voetbalsites en clubsites dezelfde berichten publiceren). Feyenoord heeft besloten zijn klanten te beledigen en hen te schofferen. Voor uitgevers zou ik zeggen: leer de les die hier in besloten ligt

UPDATE: Feyenoord heeft nu zelf ook door dat de berichtgeving op internet hierover nuancering behoeft. Gelukkig maar...

U gelooft het

Een tijdje geleden vroeg ik op deze plaats onder titel 'gelooft u het' of u van mening bent dat consumenten voor online content zullen betalen. Het resultaat is dat u er inderdaad in gelooft: 9% antwoordde volmondig 'ja' en 54% antwoordde 'ja, voor premium content', slechts een derde (31%) gelooft er niet in.

Natuurlijk was de vraag wat simplistisch, want er zijn veel soorten content. Naar mijn mening zal er voor nieuws nooit een betaal-model op het web zijn, hoewel wellicht voor zaken als beursnieuws of andere zeer specialistische nieuwsdiensten weer wel. Als de need to know-factor hoog is, dan zal men ook eerder geneigd zijn te betalen.

Zoals van de week al gememoreerd, is de discussie over dit onderwerp goed op gang gekomen. Daarbij is de mening van Jeff Jarvis ook weer interessant om te lezen. Ook deze bijdrage op Rethinking Media is denk ik een heel aardige: de vraag is nu, wie neemt het voortouw en gaat zoiets eens proberen?

Het spel is op de wagen

Op de een of andere manier is de discussie over betalen voor online content in alle hevigheid losgebarsten. Wat begon op ons eigen congres heeft inmiddels een vervolg in allerlei media gekregen. De oogst van vandaag: De Volkskrant met een artikel over Murdoch en het PWC onderzoek, het weblog Publishr met een stuk getiteld: Tim Berners-Lee: Content wil vrij zijn.

Ik vind het wel een interessante ontwikkeling dat er nu opeens wel gediscussieerd gaat worden over dit soort zaken. De vraag is alleen: wat zal de uitkomst zijn? En wat zullen de implicaties zijn? Of is deze discussie een achterhoedegevecht?

Veel ideeen over nieuwe businessmodellen doen de ronde, maar zijn er al bewezen successtories of zijn het nog theorieën? Iedereen roept nu om het hardst, maar mijn gevoel is dat de praktijk weerbarstiger is.

Wat denkt u? Doe nog even mee met onze poll over dit onderwerp

Wij & zij

Ik heb me op deze plaats al eens meer geërgerd aan het wij en zij denken. Dan heb ik het niet over populisten als Wilders, maar over de 'ik weet alles beter'-maffia die zweren bij alles wat online is en die alles wat nog vaag naar print of naar traditioneel uitgeven ruikt vinden stinken. In die zin verschillen ze niet zo erg van Wilders: wij zijn goed, de anderen zijn slecht. Niet dat deze maffioso per definitie ongelijk zouden hebben, er is echter wel een neiging alles en iedereen, voornamelijk traditionele uitgevers, over één kam te scheren en met een ongepaste neerbuigendheid te benaderen.

Groot was dus mijn verbazing toen ik las dat Nu.nl een krant gaat uitbrengen. Pas bij nadere lezing bleek het te gaan om een eenmalige actie in het kader van hun 10-jarig bestaan (waarmee bij deze van harte gefeliciteerd!). Gelukkig maar, ik schrok al: achterwaardse innovatie?

Toch wel aardig dat men dan weer voor papier kiest, daar waar alles rondom Nu.nl online is. Er komt zelfs een fotoboek met de mooiste foto's van Nu.nl. De vraag dient zich aan: waarom die 'oude' media? Toch niet omdat er met een boek nog geld te verdienen is? Of is het hebben van een boek nog steeds een mooie vorm om eigen ijdelheid te strelen? Wellicht dat men nu ziet dat crossmedia alle mogelijke media, ook de 'oude' in zich kan hebben en dat het papierenverdienmodel soms verdomd handig kan zijn.

Ik wens Nu.nl al haar kinderen (nuzakelijk, nufoto, nu jij etc etc) een bloeiende toekomst en zal hen met veel genoegen blijven volgen in de zoektochten naar crossmediale uitgeefconcepten.

Murdoch, PWC en de rest

"Great minds run in the same direction" pleegde een collega van mij te zeggen. Nu wil ik Murdoch misschien niet direct een 'great mind' noemen, maar het berichtje dat ik op Nu.nl las, was toch wel opmerkelijk. Murdoch is van zins mensen te gaan laten betalen voor online nieuws. Des te opmerkelijker omdat er toch een duidelijke tendens is om vooral niet voor content te betalen op het web.

Murdochs' opmerking lijkt de resultaten van het PWC onderzoek te onderbouwen. Uit hun onderzoek zou blijken dat consumenten bereid zouden zijn om 38% van de waarde van print te betalen voor online conten (in Nederland wel te verstaan, in UK en USA zou dat zelfs 65% zijn). Wellicht heeft hij het onderzoek ook gelezen en rekent hij zich meteen rijk.

Daarbij dient wel te worden aangetekend dat PWC het nog heeft over 'premium content', waarbij het maar de vraag is of nieuws daar onder valt. Wat premium content is blijft ook nog de vraag.
De tussenstand van onze poll over dit onderwerp is op dit moment ook opmerkelijk. Natuurlijk zit hier misschien wishfull thinking in, dus wellicht is een zeer gedegen en uitgebreid onderzoek onder consumenten wenselijk om deze kwestie definitief uit de wereld te helpen.

Het Jarvis-consult

In de laatste Vrij Nederland staat een interview met Jeff Jarvis, of beter gezegd een gratis consult van Jarvis over hoe Vrij Nederland de toekomst in moet gaan. Gelukkig hebben ze een van zijn adviezen direct opgevolgd en is het hele stuk ook online te lezen.
Het is een interessant stuk, maar uiteindelijk geeft het niet meer dan een aantal suggesties en handvaten voor toekomstige modellen. Natuurlijk is 'Googlesap' belangrijk, maar dat is, naar ik toch mag aannemen, geen groot nieuws meer voor uitgevers. Interessanter is zijn premise over een het printloze tijdperk. Als alles online wordt hoe gaan we dan verder. Jarvis moet toegeven dat daar nog wel wat trial and error plaats zal vinden.
Het is goed dat er goeroes zijn, vrijdenkers en filosofen, maar laten we ook zelf blijven denken en goed om ons heen blijven kijken: een cocktail van alle inzichten (van anderen en van onszelf) met de juiste verhoudingen.

Inspiratie is van wezenlijk belang, het gaat niet om waarheden of onwaarheden, maar het gaat om het scherpen van de geest, het krijgen van inzichten. Op 4 november organiseren wij daarom voor de 6e maal InCTspiratie, waarbij we dit jaar vooral het thema 'inspiratie' centraal zullen stellen. Heeft u suggesties voor inspirerende sprekers of onderwerpen, laat het ons weten (redactie@inct.nl)

Opinies op het web

In een artikeltje in de Volkskrant is te lezen dat de opinie-jongens het web ontdekt hebben. Oud folio-mannen richten zich nu op het web. Grimbert Rost van Tonningen, die volgens de krant 3.8 miljoen verdiende aan de verkoop van PCM aan Apax, begint Pluspost, een opiniesite voor hoogopgeleide sociaal-liberalen en ondernemers in het mkb. De naam doet mij sterk denken aan eigen gestencilde nieuwsbrieven, Rost van Tonningen schat zijn doelgroep potentieel op 750.000 en met 150.00 bezoekers per maand draait hij al quitte.

Oud HP/De Tijd hoofdredacteur Henk Steenhuis schijnt te werken aan de website Welingelichte Kringen (in ieder geval al een betere naam) en aan een aantal andere sites met onder meer Thieu Vaessen (voormalig adjunct bij HP/De Tijd) en Gerard Driehuis die ooit ook al hoofdredacteur was bij HP/De Tijd. Volgens eigen zeggen moet het allemaal anders worden dan de andere nieuws en opiniesites.

Joshua Livestro, vooral bekend omdat hij als columnist ontslagen werd bij Buitenhof, werkt (ook weer samen met Steenhuis) aan De Dagelijkse Standaard, een conservatieve groepsblog.

Kortom, het web wordt nog meer overspoeld door opiniesites. Je vraagt je af wie er nog tijd heeft om dat allemaal te lezen of te volgen. De vraag is ook waar al die dadendrang vandaan komt. Het web is laagdrempelig, iedereen kan er makkelijk iets beginnen, weinig startkapitaal nodig, dus jan en alleman begint een website. In de oude wereld van het papier had je nog een goed verdienmodel nodig en toch een zekere kritische massa om het te redden, op het web kun je blijkbaar makkelijker toetreden. Maar er gaat daar ook zeker een shake-out plaatsvinden. Net als in de echte wereld zullen alleen die sites overleven of bestaansrecht kunnen claimen die genoeg lezers trekken die zich ook aan de site willen binden op de een of andere wijze. De adverteerder, die het over het algemeen moet betalen, is ook niet gek en er zit een bodem in de bestedingen, zeker in deze tijd.

De toekomst

Op Rethinking Media staat een interessant stukje over Quintin Schevernels van VNU die ondanks de naderende recessie de toekomst voor zijn uitgeverij zonnig inziet. Hij zal blijven investeren in innovaties, die allemaal 'online' zullen zijn. Hij verwijst daarbij naar de zolderkamers waar vaak de beste initiatieven vandaan komen. Innovaties vragen niet per definitie om grote budgetten.

Ik denk dat veel uitgevers (en niet alleen uitgevers) vaak de fout maken te denken dat innovaties groots en meeslepend moeten zijn en dus ook met grootse en meeslepende budgetten gepaard gaan. Het tegendeel is waar. Het is vaak mogelijk klein te beginnen, met trial en error ervaring op te doen en de succesvolle projecten te laten groeien. Wat wel van belang is, is dat de uitgeverij een gevoel van richting moet hebben: waar gaan we heen, wie zijn we en wie willen we worden.

Schevernels verwijst naar de grote concerns die nu flink aan het bezuinigen en aan het snoeien slaan. De zwakke plek daar lijkt me het te lang vasthouden aan oude modellen en het te weinig pionieren met het oog op de toekomst. Ik kan niet in de keuken kijken bij die partijen, maar de vraag dringt zich op of men een helder beeld heeft van de positie van de eigen uitgeverij, nu en in de toekomst.

Innovaties (of nieuwe projecten) worden succesvol als ze een logisch onderdeel zijn van het concept dat de uitgeverij voorstaat. VNU lijkt inderdaad een voorbeeld te zijn van een partij die gericht naar de toekomst heeft gekeken en er de vruchten van zal plukken. We zullen zien of Schevernels optimisme gerechtvaardigd zal blijken.

Hoe kijkt u naar 2009? Benieuwd hoe dat zich verhoudt met de rest van de branche? Doe mee met onze survey over hoe de uitgeefbranche naar de nabije toekomst kijkt: Klik hier om de survey te starten (het is slechts een efltal vragen, een paar minuten van uw tijd)

Brutale uitgevers hebben de halve wereld

Eergisteren meldden wij op onze site 'Reed blij met kredietcrisis' over het gestegen bezoek van de website Beurs.nl.het bericht was gebaseerd op een persbericht van Reed over dit onderwerp. De kop hebben we er zelf boven geplaatst, een beetje uitdagend. Dat bleek te werken, zeker toen deze kop ook de onderwerpregel was van onze wekelijkse nieuwsbrief gisteren. Ik mocht een telefoontje ontvangen van een collega-uitgever van beursinformatie (we laten even in het midden wie) die mij wist te melden dat hun site ook 1 miljoen bezoekers trekt, maar dan wel per dag! Hij wist ook zeker dat er andere sites met beursinformatie zijn die een hoeveelheid van 1 miljoen bezoekers per maand trekken.

Een rectificatie of aanvulling hoefde niet, maar hij vond het wel even prettig mij van deze gegevens te voorzien. Ik vond het wel vermakelijk, want met zijn persbericht haalt Reed alle aandacht naar zich toe: een brtuale uitgever heeft dus de halve wereld. En blijkbaar kan Beurs.nl nog wel wat aandacht gebruiken, want eerlijk is eerlijk, nergens in het bericht claimt men de grootste o.i.d. te zijn.

Op de InCT site plaatsen wij berichten op basis van persberichten dus dan kan het weleens voorkomen dat de gegevens enige nuancering behoeven. Binnenkort kan dat direct, want dan zullen wij een reactiemogelijkheid op de website plaatsen.