Vorige week viel mijn oog op een aflevering van Dr. Phil waar mijn vriendin naar aan het kijken was (dit soort programma's leveren een soort reactie op a la 'ik lees het alleen bij de kapper'). Het ging over moeders (wij zouden gewoon zeggen 'werkende vrouwen') die als prive detective werken. Centraal in het programma stond een detective bureau dat zich had gespecialiseerd in het werken met vrouwen als detective. En geloof het of niet, de man die deze dames coachte heet Charlie. Enfin, dat is niet het punt. Het hele programma was duidelijk ook een verkapte reclame voor het detectivebureau. Dat was zo duidelijk dat mijn vriendin zich beklaagde over het niveau van het programma (iets dat ik sowieso doe over Dr. Phil). Natuurlijk zijn dit soort programma's, met als lichtend voorbeeld de geestelijk moeder van Dr. Phil Oprah Winfrey, vaker overduidelijk gesponsord en barst het van de product placement uit zijn voegen. Deze onbeholpen manier van branded content echter geeft aan hoe dun de lijn is waar je over zal moeten lopen. Het publiek is niet dom (afgezien van het klapvee dat ingehuurd is om de studio te bevolken) en je kunt je afvragen hoe je branded content moet inzetten om het tot een vorm te maken die voor beide partijen interessant is. Ik vind dit wel een interessant fenomeen. Het is duidelijk dat de relatie tussen contentproducent (sommigen noemen hen 'uitgever') en adverteerder aan het veranderen is. Mij lijkt het echter van belang (voor beide partijen) dat je je merk niet uitlevert aan de ander. Het merk dat je als uitgever in kunt zetten voor je adverteerder moet voor de doelgroep zijn waarde blijven houden. Als je je merkwaarde opoffert aan branded content kom je volgens mij op glad ijs. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de adverteerder. Brandend content moet dus niet zomaar een verbond zijn, maar een verbond dat gebaseerd is op het samenvallen van doelstellingen en waarden.
Laatste reacties