NU Uitgeven

Met de billen bloot (Flow, deel 2)

Een week of twee geleden plaatste ik hier een bericht waarin ik mijn (ongezouten) mening gaf over het blad Flow. Tot mijn verbazing werd ik niet overspoeld door boze reacties, behalve dan van een man van middelbare leeftijd (sic). Toen ik gisteren met mijn geliefde (die in dit verhaal dus een rol speelt) het over mijn blog had, kwam ook de post over Flow ter sprake. Die wilde ze wel eens lezen (ik vond dus gelijk uit dat zij mijn blog niet regelmatig leest). Enfin, dat heb ik geweten, want na lezing van het artikeltje kreeg ik onder uit de zak. Zij vond het blad wel inspirerend en juist anders dan anderen. Waarom lag het anders bovenop het stapeltje bladen (in het kleinste kamertje). Dit was inderdaad een creatief blad en het gaf haar een goed gevoel. Juist alles wat ik niet goed vond, bleek voor haar juist te werken. Daarbij werd natuurlijk de sexe-kaart ook nog even gespeeld.

Dus mijn tussenzinnetje in het eerdere artikel dat ik wellicht niet tot de doelgroep behoor, blijkt geheel juist te zijn en zelfs meer dan dat: het is de reden dat ik Flow niet op waarde kan schatten.

2010, het jaar van de waarheid?!

2009 was een bewogen jaar geweest voor de uitgeefbranche: de recessie sloeg ook in onze branche toe waardoor resultaten onder druk kwamen te staan, de commissie Brinkman moest de krantenwereld vertellen wat er mis was en hoe men er wellicht uit kon komen en Van Thillo kreeg dan toch eindelijk PCM in handen.  Daarnaast was er natuurlijk de doorbraak van het e-book, mede of juist doordat Bol.com eindelijk instapte.

 

Wat zal dit jaar gaan brengen? Zal de economie aantrekken met alle gevolgen voor inkomsten uit advertenties en lezers? Eerlijk gezegd lijkt het me dat als dit de belangrijkste vragen zijn die u nu bezighouden, u de les van de crisis gemist heeft. Ik hoop dat u 2009 gebruikt heeft om u te bezinnen op de toekomst en op uw plaats als uitgeverij in het huidige tijdsgewricht. Indien u slechts heeft bezuinigd en de kosten nog eens tegen het licht hebt gehouden dan hebt u mijns inziens niet voldoende gedaan.

Crossmedia is onzin (de comfort zone)

Gisteren schreef ik op de plaats een stukje met de rode draad van mijn voordracht tijdens het Crossmediaal 2010 congres van Syntens alwaar ik, samen met Huub van de Pol, invulling aan de workshop Crossmediaal Uitgeven in de praktijk mocht geven. De presentatie bleek inderdaad sommige toehoorders uit hun comfort zone te halen, want er werd veel gereageerd. Punt van gesprek was onder meer of er 20 jaar geleden, zeg het pre-internet tijdperk, wel sprake was van communities. De vraag is inderdaad of een groep mensen die door een andere partij als een groep aangemerkt worden, in dit geval door een uitgever, een community vormen. Wellicht is doelgroep beter al sterm. Aan de andere kant zijn ze wellicht voor de toenmalige uitgever wel een community?

Crossmedia is onzin

Vandaag mag ik op een congres van Syntens over Crossmedia samen met de founding editor van InCT, Huub van de Pol, een workshop geven over crossmediaal uitgeven en de relatie tussen uitgever en dienstverlener. Al werkend aan mijn inleidende presentatie waaraan ook een inspirerende brainstorm met Huub voorafging, kwam ik tot de conclusie dat de term 'crossmedia' misleidend is. Lopen we als uitgevers, en ik geeft toe dat ik me er ook aan schuldig heb gemaakt, niet als blinde paarden achter die term aan. We moeten crossmediaal is het gevoel, want crossmedia is helemaal 2010.

Joop vs Jaap: preken voor eigen parochie

Bij de kapper las ik vanochtend de NRC Next (ik ga naar een goeie kapper) waarbij mijn oog viel op een verhaal over de nieuwe opiniesite Joop.nl van de VARA en de tegenhanger deJaap.nl. Helaas kon ik niet het hele verhaal lezen, maar al zappend door het artikel begreep ik waar de sites/blogs over lijken te gaan. Los nog even van de naamgeving van beide sites, was dit echt het beste waar men mee kon komen, is de hele kinnesinne tussen beide wel erg Hollands. Ten eerste Joop.nl die moet zorgen dat het linkse geluid ook meer op het web te horen is want daar zijn alleen de schreeuwers a la Geen Stijl aanwezig en dat geeft niet weer hoe het sentiment in de maatschappij is (de PVV en D'66 zijn even groot in de peilingen maar alleen de achterban van de eerste is te horen/lezen op het web).

De krant vs. twitter (ofwel: DSB vs Van der Wiel)

Gewoon omdat ik er zin in heb gooi ik vandaag de knuppel eens in het hoenderhok en neem ik het op voor de oude media. Wat en wie bepaalt het nieuws van de dag? Als we Dirk Scheringa moeten geloven, en dat is in deze tijden niet zo voor de hand liggend, hebben de media schuld aan de ondergang van zijn bank. En dan richt hij zijn pijlen vooral op de Volkskrant en het FD die gisteren berichtten over de dreigende noodregeling. Dat zouden zij alleen hebben kunnen doen doordat er 'gelekt' was. Ik ben geen financieel expert, maar op dit gebied zou Scheringa wel eens gelijk kunnen hebben. De berichten in de krant zouden de ondergang van de DSB best wel eens in de hand hebben kunnen werken of op zijn minst kunnen versnellen. Ik moet zeggen dat ik ook blij was met de krant van vanochtend waar veel achtergrondartikelen over deze gebeurtenis stonden

Over Plasterk, kranten en mediabeleid

Afgelopen week zag ik minister Plasterk in DWDD praten over de kranten. Mathijs van Nieuwkerk, zelf oud-hoofdredacteur van een krant, probeerde hem nog voorzichtig wat kritische vragen te stellen, maar over het algemeen waren de antwoorden van Plasterk even ontwijkend en vaag als het beleid van de kranten de laatste 10 jaar. Hij kwam niet verder dan iets zeggen over samenwerking tussen publieke omroep en kranten (dus niet commerciele omroepen en kranten). Merkwaardige opmerking trouwens als de dag erna blijkt dat Wakker Nederland (of WNL zoals we nu opeens moeten zeggen om de band met de Telegraaf niet te kunnen leggen, sic), nog wat moet sleutelen aan haar verhouding met de krant van Wakker Nederland.

Een pleidooi voor de krant (van gisteren)

Jan van Groesen werkt bij de Stichting Media-ombudsman Nederland en schrijft namens die stichting vanochtend in de Volkskrant een ingezonden stuk over de commissie Brinkman. Een stuk dat ik aan het ontbijt met stijgende verbazing heb zitten lezen. Het is een lang pleidooi voor de krant en de geschreven journalistiek. Op zich een zaak om voor te vechten, maar de argumenten die hij gebruikt zijn van een achterhaaldheid die bijna tot plaatsvervangende schaamte leidt.

Ik pak er een paar punten uit (ik raad een ieder aan het stuk zelf te lezen, helaas heb ik het nog niet op de site van de Volkskrant teruggevonden).

Tendentieus?

Twee weken geleden op InCTformatie presenteerde Marieke van der Donk van PWC voor het eerst de resultaten van hun onderzoek naar de toekomst van de krant: Outlook for Newspaper Publishing in the Digital Age. Op het moment dat zij aangaf dat Nederlanders bereid zijn 38 eurocent te betalen voor online content, ging er een huivering door de zaal en wist ook dagvoorzitter Ronnie Overgoor zich niet in te houden. Het memorabele moment is te zien op het videoverslag op www.inctformatie.nl (daar vindt u ook onze podcast, foto's, video's links en verslagen van dit bijzondere event) en hier op deze blog. 

38 Cent betalen voor online content: men geloofde er niets van. Betalen was out of the question. Terwijl je ook zou kunnen denken: 38 cent, dat is in ieder geval iets en hoe zou zich dat verhouden tot de kosten voor online content. Wellicht is er een verdienmodel op te baseren.

Vandaag rapporteert Adformatie over dit onderzoek met de kop: Nederlandse consument wil niet betalen voor online krant. Een wat tendentieuze kop, want ik dacht gelijk: he, dat staat haaks op het PWC onderzoek, even lezen waar dit vandaan komt. En wat blijkt: het gaat over hetzelfde PWC onderzoek. Nederlanders willen minder betalen voor online content dan consumenten in VS en UK, maar men wil nog steeds een bedrag betalen.

Enfin, ik ben er in getrapt. Interessanter is hoe wij hierover denken. Een paar dagen geleden heb ik hier een poll geplaatst met een vraag over het betalen voor online content. De tussenstand is opmerkelijk. Wellicht wilt u ook nog even een bijdrage leveren. U vindt de poll hier

Boos

Ik kan mij soms zeer ergeren aan het dedain waarmee zowel binnen als buiten het vak over uitgevers gesproken wordt. Ik heb er op deze plaats al meer aandacht aan besteed waarbij ik ook heb aangegeven dat de branche hierover de hand in eigen boezem kan steken, tenslotte karakteriseren we onszelf als branche als 'zoekend' en geven we onszelf voor innovatief gedrag slechts een '5' (bron InCT Innovatiemeter, voor het hele onderzoek: Uitgeven 2009, het InCT Jaarboek). Dit neemt niet weg dat er wel al een heleboel gebeurt en dat wij (ik bedoel hiermee de uitgeefbranche en stap even over de definitiekwestie heen die hier onlosmakelijk aan verbonden is) net zo zoekend en onzeker zijn als de rest van de wereld.

De ergernis komt echter boven wanneer men neerbuigend meent te doen over de branche zonder er eigenlijk een gefundeerd oordeel over te kunnen vellen. Een mooi voorbeeld vorige week bij onze vrienden van de Dutch Media Professionals naar aanleiding van ons congres InCTformatie. Ik heb al de moeite genomen ter plekke te reageren, maar wil hier nog een keer mijn ergernis ventileren. Vooral omdat het alleen maar woorden zijn en weinig daden. Er wordt gesproken over voor de troepen uitlopen: hoogstens in de gedachten denk ik dan. Grijze uitgeefheren: een beeld van vervlogen tijden. Maar de vraag is, waar komt die neerbuigendheid vandaan? Hebben de auteurs van dat betreffende stuk de wijsheid in pacht?

Bij deze dan ook een oproep aan een ieder die zich aangesproken voelt: laten we met z'n allen zoeken naar de modellen van de toekomst en laten we onze successen maar ook onze twijfels, problemen en vragen met elkaar delen. InCT biedt u het platform: hier op deze blog, maar ook op ons netwerk (en de bijeenkomsten), onze congressen en ons magazine.

p.s. doe nog even mee met onze vraag over betalen voor online content